To kolejna – po LG – firma, która zdecydowała się na wyjście z rynku smartfonów. Moim zdaniem w kolejce stoi SONY, które postawiło w zeszłym roku na outsourcing produkcji swoich modeli – teraz robią je podwykonawcy. W ostatnich dniach pojawiły się też plotki o możliwym końcu smartfonów OnePlus – które wróciło pod skrzydła OPPO, razem z realme (wszystkie firmy były w strukturach rozwiązanego w 2023 r. konglomeratu BBK). Oczywiście i OPPO i OnePlus zaprzeczyły tym doniesieniom, ale już sam fakt, że pojawiły się takie informacje pokazuje, że coś jest na rzeczy. Zostawmy jednak na razie OnePlusa i wróćmy do Asusa. Którego strasznie mi szkoda.
Tak pisałem o nim w 2016 r. Zabawnie dziś brzmią zdania o sporym wyświetlaczu i wadze. Telefon jak na tamte czasy miał bardzo nietypowe rozwiązania, które zresztą także dziś nie są powszechne.
Od góry umieszczono przyciski regulacji głośności, które odpowiadają jednocześnie za regulację zoomem – możemy nimi przybliżać i oddalać obraz. Pod nimi jest przycisk włączania telefonu, a jeszcze niżej malutki klawisz, którym rozpoczynamy nagrywanie filmów, oraz fizyczny spust migawki aparatu.
Ciekawy był również procesor – był to Intel Atom Z3580. Zoom miał też „aż” – jak pisałem w recenzji 4 GB RAM i 64 GB ROM. Finalnie jednak urządzenie mnie nie zachwyciło swoimi możliwościami fotograficznymi. A kto chce się pośmiać z początków mojego YouTubowego kanału, może to śmiało zrobić tu:
Sam proces obracania się kamery przebiega dość sprawnie, ale przede wszystkim bardzo efektownie, do tego stopnia, że ja, choć jest możliwość odblokowywania telefonu czytnikiem linii papilarnych położonym z tyłu, wolałem to robić twarzą. W tym celu po wybudzeniu ekranu (podniesienie bądź przycisk włączania) należy przeciągnąć po nim palcem, co aktywuje kamerę która niczym głowa Wall-ego z kreskówki Pixara pojawi się nad górną krawędzią, by zeskanować naszą twarz. OK, może cały proces nie jest najprostszy, ale jest tak widowiskowy, że nie potrafiłem mu się oprzeć.
